حمل‌ونقل عمومي معضل بزرگ و پيچيده شهرهاي بزرگ دنياست.  گسترش معابر شهري و بزرگراه‌سازي‌ در دهه‌هاي 70‌و‌80 ميلادي نهضتي بزرگ در ميان شهرهاي بزرگ به‌وجود آورد اما با گسترش شهرها و ازدحام خودروها خيلي زود بزرگراه‌ها در شهرها به شاهراه‌هايي بدل شدند كه مملو از خودروها بودند.  از ابتداي دهه 90 مسئولان شهرها به ‌تدريج به فكر گسترش حمل‌ونقل عمومي در شهرهاي بزرگ افتادند.
تلاش متفكران عرصه شهرنشيني بر اين بود تا حمل‌ونقل را از حوزه عمومي شهر خارج كنند. اما بزرگراه‌ها و معابر گسترده شهري كه هر روز عرصه‌اي از شهر را به‌خود مي‌گرفت اين امكان را از آنان ربود. بنابراين خيلي زود آنان به اين نتيجه رسيدند كه هم براي ايجاد معابري جديد و هم بازگرداندن روح زندگي به شهر، بخش عمده‌اي از حمل‌ونقل درون‌شهري را به زير زمين منتقل كنند. مترو بزرگ‌ترين مصداق اين نظر بود اما تونل‌هاي بزرگ شهري به‌تدريج با تكيه بر اين نظريه در شهرهاي بزرگ جهان گسترش يافت و به رؤياي شهرسازان تحقق بخشيد كه حمل‌ونقل بايد به زير پوست شهر منتقل شود.
تونل توحيد بعد از تونل رسالت دومين اقدام مديران شهري براي تحقق اين نظريه است؛ اينكه فضاي بيروني شهر در اختيار زندگي شهروندان قرار گيرد و بخشي از حمل‌ونقل به زير زمين برده شود. اگرچه اين تلاش‌ها با احداث تونل‌هايي مانند اميركبير، نيايش- صدر و حتي امام علي(ع) در آينده رنگي جدي به‌خود مي‌گيرد اما تونل توحيد شايد نقطه عطف تلاش مديران شهري براي بردن خودروها به زير عرصه شهري است.